مریم سپید

این ترانه فیلم دلنوازانه ... من خیلی دوسش دارم ... امیدوارم شمام خوشتون بیاد...

تو رو از خاطرم برده تب تلخ فراموشی

دارم خو میکنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشم دلم کوره ، عصای رفتنم سسته

کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم ، از این لبخند پژمرده

از این احساس یأسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم ، شبم گم کرده مهتابو

بگیر از چشمای کورم عذاب کهنه خوابو

چرا گریم نمیگیره مگه قلب من از سنگه

خدایا من کجا میرم کجای جاده دلتنگه

میخوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیذاره

سر راه بهشت من درخت سیب میکاره

سلام به برو بچز وبلاگی

من دوباره برگشتم.ولی این بار با گذشته خیلی فرق می کنه 

 من دیگه مریم به ظاهر سپید نیستم این بار واقعا سپید برگشتم

و همه اینا از برکت اونیه که ماههاست تو دلم خونه کرده و واسه

همیشه همونجا میمونه و من خیلی از بودنش خرسند و راضیم

همه زندگیمو مدیون اونم و خواهم بود و با تمام وجود میگم :

""""دوستت دارم گل همیشه بهارم""""

شاید زود به زود نتونم بیام ولی منتظر پستهای بعدی من باشید